Kwestia alimentów, czyli świadczeń pieniężnych przeznaczonych na utrzymanie osoby uprawnionej, jest niezwykle istotna w polskim systemie prawnym, zwłaszcza gdy dotyczy dzieci. Rodzice są zobowiązani do zaspokajania potrzeb swoich dzieci, a w przypadku rozstania lub separacji, jedno z rodziców może zostać zobowiązane do płacenia alimentów drugiemu. Proces ustalania wysokości tych świadczeń nie jest arbitralny, lecz oparty na ściśle określonych kryteriach prawnych i faktycznych. Sąd rodzinny, rozpatrując sprawę o alimenty, bierze pod uwagę szereg czynników, które mają na celu zapewnienie dziecku możliwości rozwoju, edukacji i zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych na poziomie zbliżonym do tego, jaki panowałby, gdyby rodzice pozostawali razem. Decyzja sądu jest zawsze indywidualna i dopasowana do konkretnej sytuacji rodziny.
Kluczowym elementem przy ustalaniu alimentów jest zasada, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Oznacza to, że sąd nie tylko analizuje, ile dziecko faktycznie potrzebuje, ale także ile rodzic zobowiązany jest w stanie zarobić i jakie posiada zasoby finansowe. W przypadku małoletnich dzieci, alimenty mają na celu pokrycie kosztów związanych z ich utrzymaniem, wychowaniem i edukacją. Mogą to być wydatki na żywność, odzież, mieszkanie, leczenie, ale także na zajęcia dodatkowe, rozwój talentów, korepetycje czy wycieczki szkolne. Sąd stara się zapewnić dziecku byt na odpowiednim poziomie, biorąc pod uwagę jego wiek, stan zdrowia, etapy rozwoju oraz aspiracje edukacyjne.
Warto podkreślić, że pojęcie „usprawiedliwionych potrzeb” jest szerokie i dynamiczne. Nie ogranicza się ono jedynie do zaspokojenia podstawowych potrzeb biologicznych, ale obejmuje również te związane z rozwojem intelektualnym, kulturalnym i społecznym dziecka. Sąd może wziąć pod uwagę potrzeby dziecka wynikające z jego stanu zdrowia, specjalnych talentów czy zainteresowań, a także kosztów związanych z zapewnieniem mu odpowiedniego wykształcenia. Z drugiej strony, sąd musi także ocenić „zarobkowe i majątkowe możliwości” rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów. Nie chodzi tu tylko o jego obecne dochody, ale także o potencjalną zdolność do zarabiania, uwzględniając jego wykształcenie, kwalifikacje, doświadczenie zawodowe, a nawet możliwość podjęcia dodatkowej pracy. Sąd może również brać pod uwagę posiadany przez rodzica majątek, np. nieruchomości czy ruchomości, które mogłyby być źródłem dochodu.
Proces ustalania alimentów jest złożony i wymaga od sądu szczegółowej analizy wielu dokumentów i dowodów. Strony postępowania są zobowiązane do przedstawienia sądowi informacji o swoich dochodach, wydatkach, stanie zdrowia i możliwościach zarobkowych. Sąd może również zlecić przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych, np. psychologa czy rzeczoznawcy majątkowego, jeśli uzna to za konieczne. Ostateczna decyzja sądu ma na celu zapewnienie dziecku optymalnych warunków rozwoju i wychowania, przy jednoczesnym uwzględnieniu realnych możliwości finansowych obojga rodziców.
Czynniki wpływające na wysokość zasądzanych alimentów
Ustalenie ostatecznej kwoty alimentów jest procesem wielowymiarowym, w którym sąd skrupulatnie analizuje szereg czynników. Podstawowym kryterium, które przewija się przez całe postępowanie, jest wspomniana już zasada proporcjonalności, która nakazuje uwzględnienie zarówno potrzeb dziecka, jak i możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego. Te dwa elementy są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się warunkują. Nie wystarczy wykazać wysokie potrzeby dziecka, jeśli rodzic nie jest w stanie ich zaspokoić ze względu na swoje ograniczone możliwości finansowe. Analogicznie, wysokie zarobki rodzica nie mogą stanowić podstawy do zasądzenia alimentów rażąco przewyższających usprawiedliwione potrzeby dziecka.
Warto w tym miejscu szczegółowo omówić, co w praktyce sądowej oznacza pojęcie „usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego”. W przypadku dzieci, potrzeby te są zazwyczaj oceniane w kontekście ich wieku, etapu rozwoju, stanu zdrowia i indywidualnych cech. Dziecko w wieku niemowlęcym ma inne potrzeby niż nastolatek, który wymaga większych nakładów na edukację, rozwój zainteresowań czy aktywność fizyczną. Sąd bierze pod uwagę koszty związane z bieżącym utrzymaniem, takie jak wyżywienie, ubranie, zakup artykułów higienicznych, opłaty za media w mieszkaniu, w którym dziecko mieszka. Niemniej jednak, zakres ten obejmuje także wydatki na opiekę medyczną, leczenie, rehabilitację, jeśli są one uzasadnione stanem zdrowia dziecka.
Kolejnym istotnym aspektem są potrzeby związane z edukacją i rozwojem dziecka. Dotyczy to kosztów podręczników, materiałów edukacyjnych, czesnego w prywatnych placówkach, opłat za zajęcia pozalekcyjne, takie jak sport, muzyka, nauka języków obcych, czy rozwijanie innych talentów. Sąd ocenia, czy dane potrzeby są rzeczywiście uzasadnione i czy wpisują się w standard życia, jaki dziecko powinno mieć zapewniony. Ważne jest, aby pamiętać, że alimenty mają na celu nie tylko zaspokojenie bieżących potrzeb, ale także zapewnienie dziecku możliwości wszechstronnego rozwoju, przygotowania do przyszłego samodzielnego życia. Dlatego też sąd może uwzględnić koszty związane z przygotowaniem dziecka do podjęcia studiów czy zdobyciem zawodu.
Równie kluczowe jest analizowanie „zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego”. Sąd bada nie tylko faktyczne dochody rodzica, ale także jego potencjał zarobkowy. Oznacza to, że nawet jeśli rodzic pracuje na umowę zlecenie za minimalne wynagrodzenie, ale posiada wyższe kwalifikacje lub doświadczenie, które pozwoliłyby mu zarabiać więcej, sąd może to uwzględnić przy ustalaniu wysokości alimentów. Do potencjalnych możliwości zarobkowych zalicza się również możliwość podjęcia dodatkowej pracy, prowadzenia działalności gospodarczej czy czerpania dochodów z posiadanych nieruchomości. Sąd bada także sytuację majątkową zobowiązanego, jego zadłużenie, posiadane aktywa, co może mieć wpływ na jego zdolność do partycypowania w kosztach utrzymania dziecka.
Sposoby ustalania dochodów dla celów alimentacyjnych
Precyzyjne określenie dochodów rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów jest fundamentalnym elementem procesu sądowego. Bez rzetelnej wiedzy na temat jego sytuacji finansowej, sąd nie jest w stanie dokonać sprawiedliwej oceny jego możliwości zarobkowych i ustalić adekwatnej kwoty świadczenia. W polskim prawie istnieją różne metody ustalania dochodów, w zależności od formy zatrudnienia i rodzaju uzyskiwanych środków. Kluczowe jest, aby sąd dysponował pełnym obrazem sytuacji finansowej, uwzględniając zarówno dochody jawne, jak i te, które mogą być ukrywane.
W przypadku rodziców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, podstawowym dokumentem, który analizuje sąd, jest zaświadczenie o zarobkach wystawione przez pracodawcę. Dokument ten zawiera informacje o wysokości wynagrodzenia brutto i netto, a także o ewentualnych potrąceniach. Sąd może również poprosić o przedstawienie odcinków wypłat z ostatnich miesięcy, aby uzyskać pełniejszy obraz dochodów, w tym premii, nagród czy dodatków. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę nie tylko wynagrodzenie zasadnicze, ale wszystkie składniki, które realnie zasilają konto pracownika.
Dla osób prowadzących własną działalność gospodarczą, ustalenie dochodów jest zazwyczaj bardziej skomplikowane. Sąd bierze pod uwagę dochód wykazany w zeznaniach podatkowych (np. PIT-36, PIT-37, PIT-28), ale także może żądać przedstawienia księgi przychodów i rozchodów lub innych dokumentów księgowych. Warto zaznaczyć, że sąd może również badać faktyczne przepływy pieniężne na koncie firmowym i osobistym, aby ocenić rzeczywisty poziom dochodów i możliwość ich ukrywania. W takich przypadkach, często niezbędna jest opinia biegłego rewidenta lub doradcy podatkowego, który pomoże w prawidłowym ustaleniu dochodu.
Istotnym aspektem, który sąd bierze pod uwagę, są również dochody nieregularne lub pochodzące z różnych źródeł. Może to obejmować dochody z umów zlecenia, umów o dzieło, najmu nieruchomości, tantiem, a także świadczeń z funduszy europejskich czy dotacji. Sąd analizuje umowy i potwierdzenia wypłat, aby ustalić wysokość tych dochodów w określonym przedziale czasowym. W przypadku braku możliwości udokumentowania takich dochodów, sąd może oprzeć się na szacunkach opartych na średnich stawkach rynkowych lub informacjach o podobnych źródłach dochodu. Ważne jest, aby pamiętać, że sąd ma prawo zasądzić alimenty również w przypadku, gdy rodzic nie pracuje, ale posiada majątek, z którego może czerpać dochody lub który można byłoby sprzedać w celu zaspokojenia potrzeb dziecka.
Należy również wspomnieć o sytuacji, gdy rodzic celowo zaniża swoje dochody lub pozostaje bez pracy, aby uniknąć obowiązku alimentacyjnego. W takich przypadkach sąd może ustalić wysokość alimentów w oparciu o tzw. „dochody potencjalne”, czyli takie, które rodzic mógłby osiągnąć, gdyby pracował i wykorzystywał swoje kwalifikacje i możliwości. Analizuje się wówczas jego wykształcenie, doświadczenie zawodowe, wiek, stan zdrowia oraz sytuację na rynku pracy. Sąd może również uwzględnić fakt pobierania zasiłków dla bezrobotnych, które również stanowią pewien dochód.
Jak uwzględniane są zarobki i majątek rodzica dla potrzeb alimentacyjnych
Kluczowym elementem w procesie ustalania alimentów jest dokładna analiza sytuacji finansowej rodzica zobowiązanego do ich płacenia. Nie chodzi tu jedynie o bieżące wpływy z pracy, ale o szersze spojrzenie na jego możliwości zarobkowe i posiadany majątek. Sąd musi mieć pewność, że decyzja o wysokości alimentów jest sprawiedliwa i odzwierciedla realną zdolność finansową rodzica do zapewnienia dziecku odpowiedniego poziomu życia. Dlatego też, prawodawca wyposażył sądy w narzędzia do oceny zarówno aktywnych źródeł dochodu, jak i potencjalnych zasobów.
W kontekście zarobków, sąd analizuje wszystkie możliwe źródła dochodu rodzica. Dotyczy to nie tylko wynagrodzenia za pracę na etacie, ale również dochodów z umów cywilnoprawnych (zlecenie, o dzieło), dochodów z działalności gospodarczej, rent, emerytur, a także świadczeń socjalnych. W przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, kluczowe są dokumenty takie jak zaświadczenie o zarobkach, wyciągi z konta bankowego czy odcinki wypłat. Sąd bierze pod uwagę zarówno wynagrodzenie netto, jak i brutto, a także dodatkowe składniki, takie jak premie, nagrody czy dodatki stażowe. Ważne jest, aby uwzględnić wszystkie składniki, które wpływają na realny dochód rodzica.
Szczególną uwagę zwraca się na sytuację osób prowadzących własną działalność gospodarczą. W takich przypadkach ustalenie faktycznego dochodu może być bardziej skomplikowane. Sąd analizuje zeznania podatkowe, księgę przychodów i rozchodów, a także wyciągi z konta firmowego. W uzasadnionych przypadkach, sąd może powołać biegłego rewidenta lub doradcę podatkowego, który pomoże w prawidłowym oszacowaniu dochodów. Sąd bierze pod uwagę nie tylko deklarowane zyski, ale również przepływy pieniężne, które mogą świadczyć o większej zdolności finansowej niż wynikałoby to z dokumentów podatkowych. Celem jest wyeliminowanie sytuacji, w której rodzic celowo zaniża swoje dochody, aby uniknąć obowiązku alimentacyjnego.
Oprócz bieżących dochodów, sąd bada również majątek, jakim dysponuje rodzic. Może to obejmować nieruchomości (mieszkania, domy, działki), pojazdy mechaniczne, papiery wartościowe, udziały w spółkach czy inne cenne przedmioty. Sąd ocenia, czy posiadany majątek może generować dodatkowe dochody (np. z wynajmu nieruchomości) lub czy jego część mogłaby zostać sprzedana w celu zaspokojenia potrzeb dziecka. W przypadku posiadania przez rodzica drugiego mieszkania, które jest wynajmowane, dochody z tego tytułu mogą być wliczane do jego ogólnych możliwości finansowych.
Warto podkreślić, że sąd bierze pod uwagę nie tylko aktualny stan majątkowy, ale również możliwość jego powiększenia lub pomniejszenia w przyszłości. Na przykład, jeśli rodzic posiada wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, które pozwalają mu na osiąganie wysokich zarobków, sąd może ustalić alimenty w oparciu o te potencjalne możliwości, nawet jeśli obecnie jego dochody są niższe. Podobnie, jeśli rodzic posiada znaczący majątek, ale np. jest obciążony dużymi długami, sąd będzie musiał uwzględnić te okoliczności przy ustalaniu jego faktycznej zdolności do płacenia alimentów. Celem jest zawsze wyważenie potrzeb dziecka z realnymi możliwościami finansowymi rodzica.
Kiedy można żądać podwyższenia lub obniżenia zasądzonych alimentów
Obowiązek alimentacyjny nie jest ustalany raz na zawsze. Przepisy prawa przewidują możliwość jego zmiany, w tym podwyższenia lub obniżenia, w zależności od zmieniających się okoliczności życiowych. Proces ten jest zazwyczaj inicjowany przez jedną ze stron, która uważa, że dotychczasowa wysokość alimentów przestała odpowiadać rzeczywistym potrzebom uprawnionego lub możliwościom zobowiązanego. Kluczowe jest udowodnienie sądowi, że nastąpiła istotna zmiana w stosunku do stanu rzeczy, który był podstawą do wydania pierwotnego orzeczenia.
Najczęstszym powodem żądania podwyższenia alimentów są zmiany dotyczące usprawiedliwionych potrzeb dziecka. Wraz z upływem czasu, dziecko dorasta, a jego potrzeby ewoluują. Mogą one wzrosnąć z powodu rozpoczęcia nauki w szkole, a następnie w szkole średniej czy na studiach, co generuje nowe koszty związane z podręcznikami, materiałami edukacyjnymi, czesnym, dojazdami czy korepetycjami. Również stan zdrowia dziecka może ulec zmianie, wymagając kosztownego leczenia, rehabilitacji lub zakupu specjalistycznego sprzętu. Sąd oceni, czy te nowe potrzeby są rzeczywiście uzasadnione i czy dziecko nie ma możliwości zaspokojenia ich z własnych dochodów (jeśli jest pełnoletnie i zarobkuje).
Podwyższenia alimentów można również dochodzić w sytuacji, gdy nastąpiła znacząca poprawa możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego. Może to być związane ze zmianą pracy na lepiej płatną, awansem zawodowym, zdobyciem nowych kwalifikacji, czy też rozpoczęciem prowadzenia dochodowej działalności gospodarczej. Sąd będzie analizował, czy rodzic rzeczywiście osiąga wyższe dochody i czy jest w stanie partycypować w kosztach utrzymania dziecka w większym stopniu niż dotychczas. Ważne jest, aby udowodnić związek przyczynowo-skutkowy między zmianą sytuacji zarobkowej a możliwością zwiększenia świadczeń alimentacyjnych.
Z drugiej strony, istnieją również sytuacje, w których rodzic zobowiązany może żądać obniżenia alimentów. Najczęściej wynika to z pogorszenia jego sytuacji materialnej lub finansowej. Może to być spowodowane utratą pracy, znacznym spadkiem dochodów, chorobą uniemożliwiającą podjęcie pracy lub znacznym obciążeniem finansowym wynikającym z innych zobowiązań (np. spłata kredytu hipotecznego na jedyne mieszkanie, koszty leczenia własnego lub członka najbliższej rodziny). Sąd zbada, czy faktycznie nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji finansowej rodzica i czy nie jest ono wynikiem jego własnej winy (np. celowe zaniechanie pracy).
Kolejnym powodem do żądania obniżenia alimentów może być zmiana usprawiedliwionych potrzeb dziecka, ale w tym przypadku w kierunku ich zmniejszenia. Dotyczy to sytuacji, gdy dziecko osiągnie pełnoletność i zacznie samodzielnie zarabiać, pokrywając znaczną część swoich kosztów utrzymania. Sąd może również uwzględnić fakt, że dziecko zakończyło edukację i nie ponosi już wydatków związanych z nauką. Należy jednak pamiętać, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci trwa zazwyczaj do momentu, gdy dziecko będzie w stanie samodzielnie się utrzymać, co jest oceniane indywidualnie przez sąd. Warto również zaznaczyć, że w przypadku zmiany sytuacji po stronie rodzica uprawnionego, np. rozpoczęcia przez niego pracy zarobkowej, również można wnioskować o zmianę wysokości alimentów.
Obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletnich dzieci w Polsce
Kwestia alimentów na rzecz pełnoletnich dzieci stanowi ważny aspekt prawa rodzinnego, często budzący wątpliwości i dyskusje. W polskim systemie prawnym obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci nie kończy się automatycznie z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Jest on kontynuowany, pod warunkiem że dziecko nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się. Sąd w każdym przypadku ocenia indywidualnie, czy pełnoletnie dziecko spełnia te kryteria, biorąc pod uwagę jego sytuację życiową, edukacyjną i zawodową.
Podstawowym kryterium decydującym o dalszym istnieniu obowiązku alimentacyjnego wobec pełnoletniego dziecka jest jego „niemoc” w samodzielnym utrzymaniu się. Co to oznacza w praktyce? Przede wszystkim, dziecko musi wykazywać aktywność w dążeniu do osiągnięcia samodzielności finansowej. Oznacza to, że powinno podejmować naukę, zdobywać kwalifikacje zawodowe, aktywnie poszukiwać pracy, jeśli tylko jego stan zdrowia i możliwości na to pozwalają. Sąd będzie badał, czy dziecko podejmuje uzasadnione kroki, aby stać się niezależne finansowo.
Jeśli pełnoletnie dziecko kontynuuje naukę, na przykład na studiach wyższych, obowiązek alimentacyjny rodziców zazwyczaj jest utrzymywany. Sąd oceni, czy czas trwania nauki jest uzasadniony, biorąc pod uwagę kierunek studiów, wiek studenta oraz stopień trudności zdobywania wykształcenia. Nie można jednak nadużywać tego prawa i niekończąco pobierać alimenty na studia, które trwają znacznie dłużej niż standardowe. Sąd może również wziąć pod uwagę, czy dziecko angażuje się w naukę, osiąga dobre wyniki i czy jego dalsze kształcenie ma perspektywy na rynku pracy.
Ważnym aspektem jest również stan zdrowia pełnoletniego dziecka. Jeśli dziecko cierpi na chorobę przewlekłą, niepełnosprawność lub inne schorzenie, które uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej lub znacząco ogranicza jego zdolność do zarabiania, wówczas obowiązek alimentacyjny rodziców może trwać nawet przez dłuższy czas. Sąd będzie badał stopień niepełnosprawności, potrzebę stałej opieki oraz koszty leczenia i rehabilitacji. W takich sytuacjach, alimenty mają na celu zapewnienie dziecku godnych warunków życia i dostępu do niezbędnej opieki.
Również okoliczności związane z rynkiem pracy mogą mieć znaczenie. W przypadku trudnej sytuacji ekonomicznej, wysokiego bezrobocia w danym regionie czy specyfiki zawodu, który zdobyło dziecko, może być mu trudniej znaleźć odpowiednie zatrudnienie. Sąd może uwzględnić te czynniki, decydując o dalszym obowiązku alimentacyjnym. Niemniej jednak, dziecko nadal powinno aktywnie poszukiwać pracy i być otwarte na różne możliwości, nawet jeśli nie są one w pełni zgodne z jego wykształceniem czy oczekiwaniami. Warto pamiętać, że obowiązek alimentacyjny rodziców jest świadczeniem subsydiarnym, co oznacza, że w pierwszej kolejności dziecko powinno starać się zaspokoić swoje potrzeby z własnych środków.
Wpływ sytuacji majątkowej rodzica na wysokość alimentów
Sytuacja majątkowa rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów stanowi jeden z kluczowych czynników, który sąd bierze pod uwagę przy ustalaniu ich wysokości. Jest to element ściśle powiązany z jego możliwościami zarobkowymi, ale obejmuje szerszy zakres zasobów, które mogą zostać wykorzystane na zaspokojenie potrzeb dziecka. Posiadanie przez rodzica znaczącego majątku może znacząco wpłynąć na wysokość zasądzonych świadczeń, nawet jeśli jego bieżące dochody nie są wysokie.
Pod pojęciem „majątku” w kontekście alimentacyjnym rozumie się wszelkie dobra materialne, które mogą generować dochód lub które można spieniężyć. Najczęściej są to nieruchomości, takie jak mieszkania, domy, działki budowlane, grunty rolne. Jeśli rodzic posiada nieruchomość, która nie jest przez niego zamieszkiwana, ale jest wynajmowana, dochody z najmu są wliczane do jego całkowitych zasobów finansowych i mogą stanowić podstawę do zwiększenia alimentów. Nawet jeśli rodzic sam zamieszkuje w posiadanej nieruchomości, sąd może ocenić, czy sprzedaż części majątku lub przeprowadzka do mniejszego lokum nie pozwoliłaby na wygenerowanie środków na alimenty.
Kolejną kategorią majątku są środki transportu, takie jak samochody, motocykle, łodzie. Sąd może ocenić, czy posiadanie luksusowego pojazdu jest uzasadnione w kontekście możliwości zarobkowych rodzica i czy nie stanowi ono nadmiernego obciążenia dla jego budżetu, które mogłoby być przeznaczone na alimenty. W niektórych przypadkach, sąd może zasugerować sprzedaż takiego pojazdu i wykorzystanie uzyskanych środków na zaspokojenie potrzeb dziecka.
Warto również uwzględnić inne dobra materialne, takie jak papiery wartościowe (akcje, obligacje), udziały w spółkach, dzieła sztuki, czy cenne przedmioty kolekcjonerskie. Sąd będzie badał, czy te zasoby generują dochód (np. dywidendy z akcji) lub czy mogą zostać sprzedane w celu uzyskania środków finansowych. W przypadku posiadania przez rodzica znaczących oszczędności na kontach bankowych lub lokatach, sąd również będzie brał je pod uwagę przy ustalaniu jego zdolności do płacenia alimentów.
Należy jednak pamiętać, że sąd ocenia sytuację majątkową w sposób zindywidualizowany. Nie każde posiadanie majątku automatycznie oznacza możliwość zasądzenia wysokich alimentów. Sąd będzie brał pod uwagę, czy majątek jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej rodzica, czy też służy zaspokojeniu jego podstawowych potrzeb życiowych. Ważne jest również, czy rodzic posiada inne znaczące zobowiązania finansowe, takie jak kredyty, pożyczki czy alimenty na rzecz innych dzieci. Celem jest zawsze osiągnięcie sprawiedliwej równowagi między potrzebami dziecka a realnymi możliwościami finansowymi rodzica, uwzględniając całość jego sytuacji materialnej.
