Kwestia alimentów jest niezwykle ważna w polskim systemie prawnym, szczególnie w kontekście ochrony dobra dziecka oraz zapewnienia mu odpowiedniego poziomu życia po rozpadzie związku rodzicielskiego. Decyzje o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych zapadają zazwyczaj w sytuacjach rozwodowych, separacji, a także w przypadku, gdy rodzice nie pozostają w związku małżeńskim. Prawo jasno określa obowiązek alimentacyjny, który spoczywa na rodzicach względem ich dzieci, a także na dzieciach względem rodziców, jeśli ci znajdą się w niedostatku. Jednakże, pojawia się fundamentalne pytanie: kiedy faktycznie można spodziewać się egzekucji tych świadczeń? Zrozumienie procedur i przesłanek, które prowadzą do zajęcia środków finansowych na poczet alimentów, jest kluczowe dla obu stron – zarówno dla uprawnionego, jak i dla zobowiązanego.
Egzekucja alimentów nie jest procesem automatycznym. Wymaga ona podjęcia określonych kroków prawnych przez osobę uprawnioną do świadczeń. Bez aktywnego działania wierzyciela alimentacyjnego, nawet prawomocny wyrok sądu czy ugoda nie spowodują samoistnego rozpoczęcia procesu windykacji. Zrozumienie tego mechanizmu jest pierwszym krokiem do skutecznego dochodzenia należnych środków. Artykuł ten ma na celu rozwianie wszelkich wątpliwości związanych z tym, kiedy i w jaki sposób dochodzi do faktycznego ściągnięcia alimentów, jakie są etapy tego procesu oraz jakie środki prawne można zastosować, gdy pojawiają się trudności w ich uiszczaniu.
Pytanie „kiedy zabiorą alimenty?” często pojawia się w sytuacjach, gdy mimo orzeczenia sądu lub zawartej ugody, zobowiązany rodzic uchyla się od płacenia. W takich przypadkach, istotne staje się poznanie kroków, które należy podjąć, aby wszcząć postępowanie egzekucyjne. Należy pamiętać, że prawo stoi po stronie osób uprawnionych do świadczeń alimentacyjnych, ale wymaga to ich aktywnego udziału w procesie dochodzenia swoich praw. W dalszej części artykułu szczegółowo omówimy, jakie dokumenty są potrzebne, jakie instytucje są odpowiedzialne za egzekucję oraz jakie są konsekwencje braku płatności.
Jakie są przesłanki do wszczęcia egzekucji alimentów przez komornika
Aby doszło do wszczęcia egzekucji alimentów przez komornika sądowego, niezbędne jest spełnienie kilku kluczowych przesłanek prawnych. Przede wszystkim, musi istnieć tytuł wykonawczy, który stanowi podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tytułem wykonawczym w przypadku alimentów jest najczęściej prawomocne orzeczenie sądu zasądzające alimenty, postanowienie sądu o zabezpieczeniu powództwa o alimenty, albo ugoda zawarta przed sądem lub mediatorem, która została następnie zaopatrzona w klauzulę wykonalności przez sąd. Nawet prywatna ugoda między rodzicami, sporządzona na przykład u notariusza, może stać się tytułem wykonawczym po uzyskaniu przez nią klauzuli wykonalności.
Kolejnym fundamentalnym warunkiem jest zaległość w płatnościach alimentacyjnych. Komornik nie rozpocznie egzekucji, jeśli zobowiązany rodzic regularnie i w całości spełnia swoje obowiązki. Zaległość musi być udokumentowana i przekroczyć ustalony termin płatności. Warto zaznaczyć, że prawo nie określa minimalnej kwoty zaległości, od której można rozpocząć egzekucję, jednakże praktyka sądowa i komornicza może uwzględniać pewne proporcje, zwłaszcza gdy chodzi o koszty postępowania egzekucyjnego. Mimo to, nawet niewielka, ale uporczywa zaległość może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania.
Trzecią, niezwykle istotną przesłanką jest złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji przez wierzyciela alimentacyjnego lub jego przedstawiciela ustawowego. Egzekucja alimentów nie jest prowadzona z urzędu. Osoba uprawniona do świadczeń musi aktywnie zwrócić się do komornika sądowego z odpowiednim wnioskiem. Do wniosku należy dołączyć oryginał tytułu wykonawczego lub jego uwierzytelniony odpis. Komornik, po otrzymaniu wniosku i stwierdzeniu spełnienia wszystkich wymogów formalnych, wszczyna postępowanie egzekucyjne, informując o tym zobowiązanego.
Dodatkowo, dla skuteczności egzekucji, konieczne jest wskazanie miejsca zamieszkania zobowiązanego lub miejsca, gdzie znajduje się jego majątek. Bez tych informacji komornik nie będzie w stanie podjąć skutecznych działań. Wierzyciel, składając wniosek, powinien zatem dołożyć wszelkich starań, aby podać jak najwięcej danych ułatwiających lokalizację zobowiązanego, takich jak adres zamieszkania, miejsce pracy, dane dotyczące posiadanych rachunków bankowych czy pojazdów. Im więcej informacji, tym większa szansa na szybkie i skuteczne odzyskanie należności.
Proces wszczęcia egzekucji i rola komornika w ściąganiu alimentów
Proces wszczęcia egzekucji alimentów rozpoczyna się od momentu złożenia przez wierzyciela alimentacyjnego wniosku o wszczęcie egzekucji do komornika sądowego. Wniosek ten powinien zawierać szereg istotnych informacji, w tym dane wierzyciela i zobowiązanego, wskazanie tytułu wykonawczego (np. numer sprawy sądowej, datę wydania orzeczenia lub ugody), kwotę zaległości alimentacyjnych oraz żądanie wszczęcia egzekucji. Kluczowe jest również dołączenie do wniosku oryginału lub uwierzytelnionego odpisu tytułu wykonawczego z nadaną klauzulą wykonalności. Bez tych elementów wniosek nie zostanie rozpatrzony pozytywnie. Po otrzymaniu kompletnego wniosku, komornik sądowy, działając na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, wszczyna postępowanie egzekucyjne.
Rolą komornika w ściąganiu alimentów jest zastosowanie wszelkich dostępnych prawnie środków w celu zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Po wszczęciu postępowania, komornik wysyła do zobowiązanego odpis tytułu wykonawczego wraz z wezwaniem do spełnienia świadczenia w określonym terminie, zazwyczaj w ciągu tygodnia od daty doręczenia. Jednocześnie komornik może podjąć pierwsze czynności egzekucyjne. Mogą one obejmować:
- Zajęcie rachunku bankowego zobowiązanego: Jest to jedna z najskuteczniejszych metod egzekucji, polegająca na zablokowaniu środków na koncie bankowym i przekazaniu ich wierzycielowi. Komornik wysyła stosowne zawiadomienie do banku.
- Zajęcie wynagrodzenia za pracę: Komornik może zająć część pensji zobowiązanego, pozostawiając mu kwotę wolną od potrąceń. Pracodawca jest wówczas zobowiązany do przekazywania potrąconej części wynagrodzenia na rzecz wierzyciela.
- Zajęcie innych wierzytelności: Dotyczy to na przykład rent, emerytur, nagród, praw autorskich czy udziałów w spółkach.
- Zajęcie ruchomości i nieruchomości: W przypadku braku innych możliwości, komornik może zająć majątek ruchomy (np. samochód, meble) lub nieruchomy (np. mieszkanie, dom) zobowiązanego, a następnie doprowadzić do jego sprzedaży w drodze licytacji, a uzyskane środki przeznaczyć na spłatę długu alimentacyjnego.
Komornik ma również prawo do zwracania się o pomoc do różnych instytucji i organów, takich jak Urząd Skarbowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Urząd Stanu Cywilnego czy Policja, w celu uzyskania informacji o zobowiązanym i jego majątku. Może również przeprowadzić przeszukanie w celu ustalenia miejsca pobytu lub ukrywanego majątku. Warto podkreślić, że komornik działa na zlecenie wierzyciela, a jego wynagrodzenie (koszty egzekucyjne) jest zazwyczaj pokrywane z majątku zobowiązanego. Jeśli egzekucja okaże się bezskuteczna, wierzyciel może być zobowiązany do poniesienia części tych kosztów.
Ważne jest, aby wierzyciel aktywnie współpracował z komornikiem, dostarczając mu wszelkich dodatkowych informacji, które mogą ułatwić prowadzenie postępowania. W przypadku zmiany danych zobowiązanego lub pojawienia się nowych informacji o jego majątku, należy niezwłocznie powiadomić komornika. Działania komornika, choć często postrzegane jako surowe, mają na celu zapewnienie ochrony praw osób uprawnionych do świadczeń alimentacyjnych i realizację obowiązku rodzicielskiego.
Czego można się spodziewać po wszczęciu egzekucji alimentów
Po skutecznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego, osoba zobowiązana do płacenia alimentów może spodziewać się szeregu działań mających na celu wyegzekwowanie należności. Pierwszym krokiem, o którym już wspomniano, jest doręczenie zobowiązanemu wezwania do zapłaty zaległych świadczeń. Jednocześnie komornik może rozpocząć zajmowanie środków finansowych, które znajdują się na rachunkach bankowych zobowiązanego. Bank, po otrzymaniu od komornika stosownego zawiadomienia, ma obowiązek zablokować wskazane środki i przekazać je na pokrycie długu alimentacyjnego, z uwzględnieniem kwoty wolnej od zajęcia, która ma na celu zapewnienie zobowiązanemu środków do bieżącego utrzymania.
Kolejnym etapem może być zajęcie wynagrodzenia za pracę. Komornik wysyła wówczas wniosek do pracodawcy zobowiązanego, który jest zobowiązany do potrącania określonego procentu pensji i przekazywania go bezpośrednio komornikowi. Prawo jasno określa maksymalne dopuszczalne potrącenia z wynagrodzenia za pracę, które uwzględniają zarówno potrącenia na poczet alimentów, jak i na inne zobowiązania. W przypadku alimentów, maksymalne potrącenie może wynosić do 3/5 wynagrodzenia netto.
Jeśli zobowiązany posiada inne źródła dochodu lub majątek, komornik może zająć również te składniki. Dotyczy to na przykład emerytur, rent, rent strukturalnych, dochodów z działalności gospodarczej, a także innych świadczeń pieniężnych. W przypadku braku możliwości wyegzekwowania długu z bieżących dochodów, komornik może przejść do zajęcia majątku zobowiązanego. Obejmuje to zarówno ruchomości, takie jak samochody, sprzęt RTV/AGD, jak i nieruchomości, na przykład mieszkanie czy dom.
Warto zaznaczyć, że zajęcie ruchomości lub nieruchomości zazwyczaj prowadzi do ich późniejszej sprzedaży w drodze licytacji komorniczej. Uzyskane w ten sposób środki są następnie przeznaczane na spłatę zaległości alimentacyjnych. Procedura ta jest bardziej złożona i czasochłonna, jednak stanowi skuteczne narzędzie odzyskania należności, gdy inne metody zawodzą. Komornik ma również prawo do przeprowadzania przeszukań w celu ustalenia miejsca ukrywania majątku lub dochodów przez zobowiązanego.
Ponadto, w przypadku uporczywego uchylania się od obowiązku alimentacyjnego, wierzyciel może złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa niealimentacji, co może prowadzić do odpowiedzialności karnej zobowiązanego. Komornik w trakcie postępowania egzekucyjnego współpracuje z różnymi instytucjami, w tym z Policją, w celu ustalenia miejsca pobytu zobowiązanego, jego majątku czy źródeł dochodu. Zobowiązany, który jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego, ma również pewne obowiązki, takie jak obowiązek informowania komornika o zmianie miejsca zamieszkania czy zatrudnienia.
Jakie są zasady zajęcia komorniczego dla różnych źródeł dochodu
Postępowanie egzekucyjne w przypadku alimentów opiera się na zasadzie priorytetu w zaspokajaniu roszczeń alimentacyjnych. Oznacza to, że alimenty mają pierwszeństwo przed innymi długami. Prawo jasno określa, w jaki sposób komornik może zająć różne rodzaje dochodów i majątku zobowiązanego, dbając jednocześnie o zapewnienie mu podstawowych środków do życia. Zasady te są kluczowe dla zrozumienia, w jaki sposób faktycznie dochodzi do ściągania należności alimentacyjnych.
Jednym z najczęściej stosowanych narzędzi egzekucyjnych jest zajęcie rachunku bankowego. Komornik wysyła do banku wniosek o zajęcie środków na koncie zobowiązanego. Ważne jest, że od zajęcia rachunku bankowego istnieje kwota wolna od egzekucji, która wynosi trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Kwota ta ma zapewnić zobowiązanemu środki na bieżące potrzeby. Pozostałe środki na koncie, po uwzględnieniu kwoty wolnej, podlegają zajęciu i przekazaniu wierzycielowi.
W przypadku wynagrodzenia za pracę, komornik ma prawo do potrącania z niego alimentów w określonych granicach. Maksymalne potrącenie z wynagrodzenia za pracę na poczet alimentów wynosi do 3/5 jego wysokości. Należy jednak pamiętać o kwocie wolnej od potrąceń, która chroni podstawowe potrzeby pracownika. Kwota wolna od potrąceń wynosi tyle, ile wynosi minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące w danym roku. Pracodawca jest zobowiązany do stosowania się do poleceń komornika w zakresie potrąceń z wynagrodzenia.
Inne źródła dochodu, takie jak emerytury, renty, zasiłki dla bezrobotnych, świadczenia socjalne czy zasiłki rodzinne, również podlegają egzekucji. Zasady potrąceń z tych świadczeń są zazwyczaj podobne do zasad dotyczących wynagrodzenia za pracę. Komornik może zająć świadczenie w części, pozostawiając zobowiązanemu kwotę niezbędną do utrzymania. W przypadku świadczeń pieniężnych wypłacanych przez instytucje państwowe, komornik kieruje swoje pisma bezpośrednio do tych instytucji.
Zajęcie innych wierzytelności, na przykład należących się zobowiązanemu od osób trzecich, również jest możliwe. Dotyczy to sytuacji, gdy zobowiązany ma wobec kogoś roszczenie finansowe. Komornik może wówczas zająć te wierzytelności i przejąć należne zobowiązanemu kwoty. Warto również wspomnieć o możliwości zajęcia praw majątkowych, takich jak prawa autorskie, udziały w spółkach czy prawa z papierów wartościowych. W każdym przypadku, komornik działa na podstawie przepisów prawa, starając się w sposób zrównoważony zabezpieczyć interesy wierzyciela, jednocześnie minimalizując negatywne skutki dla zobowiązanego.
Kiedy można spodziewać się przekazania należności na konto wierzyciela
Moment, w którym należności alimentacyjne trafiają na konto wierzyciela, zależy od kilku czynników, w tym od wybranej przez komornika metody egzekucji oraz od szybkości działania zobowiązanego i instytucji, z którymi współpracuje komornik. Po skutecznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego i podjęciu przez komornika działań, takich jak zajęcie rachunku bankowego czy wynagrodzenia, wierzyciel może spodziewać się otrzymania środków w różnym czasie. Najszybsza egzekucja zazwyczaj następuje poprzez zajęcie rachunku bankowego, pod warunkiem, że na koncie znajdują się wystarczające środki.
Jeśli komornik zajął rachunek bankowy zobowiązanego, środki te są zazwyczaj przekazywane na konto depozytowe komornika, a następnie, po potrąceniu należnych kosztów egzekucyjnych, wypłacane wierzycielowi. Proces ten może potrwać od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od banku i wewnętrznych procedur komornika. Kluczowe jest, aby na koncie zobowiązanego znajdowały się środki wystarczające do pokrycia całości lub części zaległości. W przypadku częściowego zaspokojenia, wierzyciel otrzymuje kwotę, która jest dostępna na koncie po uwzględnieniu kwoty wolnej od zajęcia.
W sytuacji, gdy egzekucja prowadzona jest z wynagrodzenia za pracę, przekazanie środków na konto wierzyciela następuje zazwyczaj raz w miesiącu, po otrzymaniu przez komornika potrąconej części pensji od pracodawcy zobowiązanego. Termin przekazania środków zależy od tego, kiedy pracodawca dokonuje wypłaty wynagrodzenia i kiedy komornik otrzyma potrąconą kwotę. Zazwyczaj jest to okres około dwóch tygodni po terminie wypłaty wynagrodzenia.
Egzekucja z innych źródeł dochodu, takich jak emerytury czy renty, przebiega podobnie. Instytucja wypłacająca świadczenie przekazuje potrąconą kwotę komornikowi, który następnie przekazuje ją wierzycielowi. Czas oczekiwania na środki jest tutaj również uzależniony od terminów wypłat świadczeń i procedur wewnętrznych instytucji oraz kancelarii komorniczej.
Jeśli egzekucja obejmuje zajęcie i sprzedaż ruchomości lub nieruchomości, proces ten jest znacznie dłuższy i bardziej skomplikowany. Po zajęciu majątku, komornik przeprowadza jego wycenę, a następnie organizuje licytację. Po sprzedaży majątku i pokryciu kosztów egzekucyjnych, uzyskane środki są przekazywane wierzycielowi. Może to potrwać od kilku miesięcy do nawet roku, w zależności od rodzaju majątku i skomplikowania procedury prawnej.
Warto pamiętać, że wierzyciel ma prawo do otrzymywania od komornika informacji o postępach w postępowaniu egzekucyjnym. W razie wątpliwości co do terminu przekazania środków lub przebiegu egzekucji, należy skontaktować się z kancelarią komorniczą. Komornik ma obowiązek działać sprawnie i informować strony postępowania o jego przebiegu.
Jakie są konsekwencje niepłacenia alimentów i uchylania się od obowiązku
Niepłacenie alimentów i uporczywe uchylanie się od tego obowiązku wiąże się z poważnymi konsekwencjami prawnymi, które mogą dotknąć zarówno majątek, jak i wolność osobistą zobowiązanego. Polski system prawny przewiduje szereg mechanizmów mających na celu dyscyplinowanie osób lekceważących swoje obowiązki alimentacyjne. Konsekwencje te mogą być egzekwowane przez komornika sądowego, a w skrajnych przypadkach także przez organy ścigania.
Przede wszystkim, jak już wielokrotnie wspomniano, niepłacenie alimentów prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego. Oznacza to, że komornik ma prawo zająć majątek zobowiązanego, obejmujący rachunki bankowe, wynagrodzenie za pracę, emerytury, renty, a także ruchomości i nieruchomości. Celem egzekucji jest zaspokojenie roszczeń wierzyciela alimentacyjnego, nawet jeśli wymaga to sprzedaży majątku zobowiązanego. Należy pamiętać, że koszty postępowania egzekucyjnego ponosi zazwyczaj zobowiązany, co dodatkowo zwiększa jego obciążenie finansowe.
Poza skutkami cywilnymi, niepłacenie alimentów może mieć również konsekwencje karne. Zgodnie z art. 209 Kodeksu karnego, osoba, która uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed mediatorem lub innym organem, albo dobrowolnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jeżeli natomiast sprawca jest narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez osobę najbliższą lub przez kogoś innego, kto pozostaje pod jego opieką, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Warto podkreślić, że odpowiedzialność karna za niealimentację jest zazwyczaj stosowana w przypadkach, gdy zobowiązany działa w sposób umyślny i uporczywy, ignorując wcześniejsze wezwania i ostrzeżenia. Zanim dojdzie do postępowania karnego, wierzyciel zazwyczaj najpierw wszczyna postępowanie egzekucyjne. Jeśli jednak środki egzekucyjne okażą się nieskuteczne, a zobowiązany nadal nie płaci, wierzyciel może złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
Inne konsekwencje niepłacenia alimentów mogą obejmować wpisanie dłużnika do rejestrów dłużników alimentacyjnych, co może utrudnić mu uzyskanie kredytu czy leasingu. Ponadto, w przypadku osób posiadających dzieci, niepłacenie alimentów może wpłynąć na ich relacje z dziećmi i negatywnie odbić się na ich reputacji. Prawo przewiduje również możliwość odebrania zobowiązanemu prawa jazdy, jeśli zaległości alimentacyjne przekroczą określony próg.
Ważne jest, aby zobowiązany do płacenia alimentów, w przypadku wystąpienia trudności finansowych, nie unikał kontaktu z wierzycielem ani z sądem. Zamiast tego, powinien podjąć próbę negocjacji lub złożenia wniosku o zmianę wysokości alimentów. Ignorowanie problemu i uchylanie się od obowiązku prowadzi jedynie do pogorszenia sytuacji i narastania negatywnych konsekwencji prawnych.
Kiedy zabiorą alimenty z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego
Świadczenia z funduszu alimentacyjnego stanowią istotne wsparcie dla rodzin, w których dochody nie przekraczają określonego progu, a rodzic zobowiązany do alimentacji nie wywiązuje się ze swoich obowiązków. Choć fundusz alimentacyjny ma na celu pomoc dzieciom w uzyskaniu należnych świadczeń, proces jego działania również wiąże się z pewnymi procedurami egzekucyjnymi. Pytanie, kiedy zabiorą alimenty z funduszu, jest kluczowe dla zrozumienia mechanizmu jego funkcjonowania.
Fundusz alimentacyjny wypłaca świadczenia do rąk osoby uprawnionej (najczęściej dziecka za pośrednictwem opiekuna prawnego) w sytuacji, gdy egzekucja alimentów od zobowiązanego rodzica okazała się bezskuteczna przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Oznacza to, że pierwszy krok w przypadku braku płatności ze strony rodzica to próba egzekucji komorniczej. Dopiero po stwierdzeniu przez komornika bezskuteczności egzekucji, rodzic dziecka może ubiegać się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Procedura przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego rozpoczyna się od złożenia odpowiedniego wniosku do organu właściwego, którym zazwyczaj jest gmina lub ośrodek pomocy społecznej. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające sytuację finansową rodziny oraz dokumenty potwierdzające bezskuteczność egzekucji alimentów, np. zaświadczenie od komornika. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku, fundusz alimentacyjny zaczyna wypłacać świadczenia w określonej wysokości, która jest zazwyczaj równa wysokości orzeczonych alimentów, ale nie może przekroczyć ustalonego maksymalnego limitu.
Jednakże, otrzymywanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie zwalnia zobowiązanego rodzica z obowiązku alimentacyjnego. Wręcz przeciwnie, fundusz alimentacyjny, po wypłaceniu świadczenia osobie uprawnionej, nabywa prawo do regresu wobec zobowiązanego. Oznacza to, że fundusz alimentacyjny przejmuje wierzytelność od osoby uprawnionej i podejmuje własne działania w celu odzyskania od zobowiązanego tych środków. W praktyce, oznacza to, że to nie fundusz „zabiera” alimenty, ale poprzez swoje działania egzekucyjne odzyskuje wypłacone środki od rodzica, który uchylał się od płacenia.
Egzekucja prowadzona przez fundusz alimentacyjny wygląda podobnie do egzekucji prowadzonej przez komornika. Fundusz może zlecić komornikowi sądowemu prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego. Wówczas komornik stosuje te same metody, co w przypadku egzekucji prowadzonej na wniosek osoby fizycznej: zajęcie rachunku bankowego, wynagrodzenia, ruchomości, nieruchomości. Celem jest odzyskanie od zobowiązanego rodzica kwot wypłaconych przez fundusz alimentacyjny.
Warto zaznaczyć, że zobowiązany rodzic, nawet pobierając świadczenia z funduszu alimentacyjnego, nadal ma obowiązek płacenia alimentów. Jeśli jednak jest w stanie udowodnić, że nie jest w stanie spłacić całości długu lub jego sytuacja finansowa uległa znaczącej zmianie, może wystąpić z wnioskiem o zmianę wysokości alimentów lub o rozłożenie zaległości na raty. Należy jednak pamiętać, że fundusz alimentacyjny jest mechanizmem pomocniczym, a podstawowym źródłem zaspokojenia roszczeń alimentacyjnych powinien być zobowiązany rodzic.
„`
